Life’s Paths

When I was younger, I have been so arrogant, so ignorance and disrespectful. Now I look back and thinking it’s because I was young and naive. I didn’t know, about growing up, being adults and issues that people have inside, issues people have to deal with and that people are different.

Growing up, I lived with my dad and stepmom. They were business people. I think the world of them. I look up to them and always hated myself for not being as smart or as cunning or as anything. I always admire how they dress nicely and went out for social dinners and gatherings. How they can always read people and how to deal with them. I admire how they built things, manage things and were able to afford to live a really good life. They had earned money from businesses to raise all of us kids and able to afford family trips and holidays, and whatever we needed at all, they can make it happen. I felt like I was in a magic place where things just happen when my dad and stepmom waved their wands. (Although one of the somewhat down sides of this privilege is that I tend to be lazy in organising things or starting things because I think that it will be taken care of in the end)

In the other hand, my own mom. In my memories or in any regards I have of her is weakness. I used to love her, I remember, at some point but then some events happened and things changed. She no longer was my hero. From a child’s point of view who still thinks their parents are superhuman. My own mom, in my point of view, became a selfish, weak, maniac person that I lost all respect for. Believe it or not, even though now I have grown up and understand a few more things about life, I still continuously have to fix this perception about her. My own mom isn’t my priority. Her requests are doubtful to me. I doubt her real intentions. I doubt who she really is deep inside. All my weakness, my naivity, my passivity, my negative traits and I possess a lot of them I blame it all on her. Physically and mentally. This is still my ongoing issue until today. Sometimes I feel sorry, but this perception has rooted so, so deep it’s almost instinctive. I have always despised my mom for being so nice and weak to other people. I have always despised my mom for being a useless housewife who doesn’t fight for herself, when she keeps whining about things to me.

But today, now, although I am still in an ongoing process about issues with my own mom. Atleast I understand her more. That people are just different and my mother is another plain simple woman. In her weakness that I mostly can see, she has her strengths too that I choose not to see. It’s not right or wrong. It’s who she is. That’s it. She whines a lot but she is happy! Strange as it sounds. People just wants someone to listen to. For my mom I guess that person is me, among others like her sisters. And I realised that there is nothing wrong about being nice to avoid headbutts. And I realise being a housewife is a great job too! (And not an easy or useless one at all)

I have always burden myself to match up with my dad and stepmom, about being able to earn a lot of money and have my own business before having kids so I can provide what I had to them. But what if it’s not me. Trying to do something or be someone who is not me. I refused who I am and I don’t embrace who I am. What if my path is different. What a relieve this thought has brought to me! FREEDOM! To look for my own path! How exciting idea it is. How scary it is, a little, just because I’ve always been a person who’s scared of new beginnings and non-comfort zone (even if this comfort zone is not so comfort, if you know what I mean).

So what, if I don’t make as much money as my parents, I’ll aim to make enough to survive. I’m sure I can still wave some magic wands for my kids. Children (or as I was) do not need much. They need love. And that’s free for sure. They need security that they are taken care of. Not the insecure feeling of abandonment, like I felt from my own mom and parents while growing up. Which was the beginning of all hell of chaos. And when children grow up, they can go ahead and look for their own paths and purpose in life knowing that we, the parents, are fully behind them. Life should be about happiness and joy to live. I hope to achieve that. Fulfulilling myself from my own needs. I should already have it all within me to bring forth and let myself be the guide.


Ears 4n Eye Project By Mosquito Movement

In regards to the Mosquito Movement projects, I try to set a goal that there has to be at least 1 solid fundraising project that I would take time with it, plan and promote and create something to raise funds from. Some previous examples like the Wonderheart project where we designed scarfs and sold them to raise funds for a heart surgery in a kid patient. That one was a great success because a child really received an operation from the funds that we raised, and he will be better, stronger and will be able to live his childhood with memorable and happy experiences that every child is supposed to experience.

Another project was an auction activity that we raised different prizes or items from different donation and auction them to buy milk for kids in orphanage. The other one was a body scrub project, to raise funds and donate to another child operation charity organization.

So for this year, I accidentally came across an organisation which is all about eye operation, helping the elderly and children in rural areas of the country to see more clearly, whether by operation or other kinds of treatment. Well, it is needless to say that to be able to see is quite important for everyone. In many cases, the lower income – mid income families, everyone has to work to contribute whether they are the grandma, grandpa or the grand children. So to help everyone in the family to be able to see would help the family to have another hand for their income contribution. This can further reduce many other problems that could follow such as low self esteem of being the family’s burden, harder work for the children which might cause them not to be able to go to school etc. In conclusion, this year’s project for Mosquito Movement begins with “Ears 4n Eye” project, to raise funds for People Eye Care Foundation.

Ears 4n Eye means we create handmade earrings, made from glass beads, crystals, pearls and meaningful stones, with each individual unique design only for the ones who bought them. There are no duplicates, so everyone can be unique, and the profit from the earrings all go to PECF. The project is estimated to last about 2 months, hoping to raise at least THB 8,000 because the cost for operating 1 patient is approximately that amount. So Mosquito Movement hopes to contribute to help at least 1 person. You wear them on your ears and it contributes to improve others eyes.

Ears 4n Eye earrings collection can be found on Mosquito Movement’s Facebook page by click here

A few samples are in the gallery 😉

Enjoy, and hopefully you will be interested to contribute to Ears 4n Eye with us

❤ Mosquito Movement

Animals and Devil

We are animals living among animals

We are no Saint and don’t say we are just human. Because human have conscious and they can distinguish good behavior to bad and they can choose wise. Humans are able to decide for themselves.

Animals act on instincts, experiences, conditioning or how they were trained. Inflicting violent on each other, living on fear and survival.

We all have animals and devil in us. Depends on whether we act upon it and how much we act upon it everyday. Everytime you judge another, frown at another, raise your voice at another, hurting another, it’s the animal taking over. When you start inflicting pain, fear, abusing others emotionally, the devil is taking over.

You can be the hunter or the victim at anytime. Every man has that power, they can choose to just acknowledge it, use it or abuse it.

A life you treasure so much can just be gone in any second, poof! And it’s only an empty space where you used to stand. Everything you held so high or worked so hard for will become meaningless. Fade. Forgotten. Including you and your existence.

Life has meaning so long as we give to it and exactly as we give it. We have that power too. To give meaning to our lives or not at all and it’s different meaning for everyone. Since our time here is so short and unpredictable, we might as well give it a good one and be useful just while we are here. Choose wisely about what you want to treasure, hold high and work hard for. Because your chances can be limited. You can choose again to make the most out of it or not at all. Control your life or be controlled.

It feels like a game, you sort of know something and you sort of never know anything, waking up each day navigating through life, hoping that you will get through the day safe and be able to go home to your own bed tonight with your eyes fully shut. This is the life here on earth. The world’s a stage and we are just the players. If you are able to watch your life from afar, you will realize too that you are a player, an actor playing your role, a spec of dust that can be wiped off at anytime.

I hope we all wake up some time. From the animal and the devil within us and be free from them.


(This post was inspired by St. Petersburg bombing 3.4.17)

My soul’s light

You have brought light to my soul

I was forever immersed in darkness, despair and so lost

With the light you brought stregth, I can feel love, I can feel freedom

Now that my soul knows what light is

It will never turn back to darkness

Even in the darkest of all days

My soul will find light

My soul will know light

My soul will stay in the light


วันนี้หลังเลิกเรียนก็กินข้าวร้านตามสั่งตามปกติ วันนี้ไม่อยากกินสุกี้แห้งเหมือนครั้งก่อนๆ เลยลองสั่งอย่างอื่นกินดูบ้าง ก็มาจบที่ผัดพริกหยวกกุ้งที่มีกุ้งยุ่ยๆ 3 ตัวเล็กๆแต่ก็เอาน่ะหยวนๆจานละ 40 บาทเองคิดไรมากเนอะ กินอิ่มเอนจอยแล้วก็ไม่อยากขึ้นแทกซี่เลยจริงๆ พยายามจะคิดหาทางไหนดีเลยเปิดกูเกิ้ลแมพว่าจะไปทางไหนดีนาาา ปรากฎว่าเพิ่งจะรู้ว่าถ้าเดินไปอีกทางก็จะถึงท่าเทเวศร์และย่านที่เราชอบนี่ ขอยืมคำฮิมมาใช้นิดนึงว่า นี่มันโง่นี่นา! 555 มาเรียนตั้งกี่ครั้งแล้วเพิ่งจะรู้จริงๆไม่งั้นเลิกเรียนก็มีที่ไปละไม่ต้องรีบขึ้นแทกซี่ก็ได้ ก็เลยถือโอกาสเดินย่อยไปทางท่าเทเวศร์ แต่ไม่ได้ปล่อยปลาเหมือนทุกทีเพราะจุดนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าบุญหรือบาปเลยเลือกไม่ทำละกัน อากาศตอน 4 โมงกว่าๆนั้นก็ยังร้อนเหลือหลาย แแต่เราก็เดินไปเรื่อยเห็นร้านรวงอะไรมากมายทั้งเก่าทั้งใหม่ บรรยากาศแบบเก่าๆผสมกับสิ่งใหม่ๆการตกแต่งใหม่ๆสลับกันไป เราชอบย่านนี้มากมาเดินเล่นทีไรรู้สึกเหมือนได้ชาร์จแบตมันเพลินมากและก็มีพลังงานที่ดีนะ เรารู้สึกอย่างงั้น พวกนักเดินทาง ความรู้สึกอิสระ ความเป็นตัวเอง อะไรพวกนี้

วันนี้ตอนที่เรียนอาจารย์พูดถึงผลลงานของอาจารย์อังคาร ซึ่งก็น่าอายนิดหน่อยที่เราไม่รู้จักท่านเลย อาจารย์บอกว่าให้ลองไปอ่านบทกลอนของท่านชื่อ “เสียเจ้า” แล้วจะสัมผัสความเป็นศิลปินของท่าน เราก็เสิร์ชอ่านหลังเลิกเรียน พออ่านแล้วมันกินใจมากเลยนะ ท่านไม่ได้ใช้ภาษายากเลยแต่มันลึกซึ้งเข้าถึงความหมายความรู้สึก มันเหนือจริงๆนะ เพราะเป็นกวีเรื่องใกล้ตัวบ้านๆมากคือเรื่องอกหัก เจ็บปวดจากความรักที่ไม่สมหวังซึ่งใครๆก็เคยเป็นกันแต่ท่านเอามาเขียนเป็นกวีได้บาดมากก็เลยอยากเอามาเก็บไว้ที่บล็อกนี้ด้วย


ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์








Until next time…

Does this make sense?

If thinking big scares you, think small, go small but keep going

it’s ok to start small and think small, I’m just trying to side with myself now

And be prepared for not reaching the level of success you had hoped for, be prepared for rejection. It just happens. Don’t beat yourself. If this didn’t work out, dust it off and try again. Same old songs, people have been singing it forever, but you will never feel it until it’s your turn to face it and go through it.

Take it all in, these experience, dust it off and try again. You will come out stronger and smarter and wiser

Sometimes these donations and fund raising projects I love to do because it makes me feel like I exist. And I am doing something to prove it by trying to change people’s lives. Me, myself cannot change people’s lives of course but what I am hoping to do is ease their life and  their pain so that hopefully they can continue to fight in this sometimes cruel world. Nobody wants to be ignored, forgotten or treated with cruelty, but it happens all the time!

Now why do you think the world is so cruel, is because you have expectations even if you say you don’t but when you say the world is cruel, probably means you had an expectation that world should be a kind place. But there is no “cruel” or there is no “kind” it is just the reality of good and bad and the way it is. When you are being as straight as an arrow to people and you are being honest and you are doing everything you can to make people feel good. It is not written in any rules that they will do the same for you. I do get sad a lot of times, but that’s okay. Because you have to learn to accept, change the things you can but if you don’t bother to change then you accept it it instead of asking the question why don’t things go the way you want. Did you fight hard enough? Did you approach it the right way? and etcetera. I admit that I might be better off if I change a few behaviors, the way I speak and my attitude. But so long that I know yet I refuse to change even  little, then I will not  complain about it. I’d accept it and that’s all to it.Because you know what? What you do that you thin is so right, might be so wrong in people’s eyes too. So yes, let it go.

My point is, even you think the world needs to be saved, the world might think otherwise. Not everyone shares your thoughts and passion, that why the word “search” is there. You search for people who share your thoughts and passion and then you would find your place in the world. Sometimes you try to save the world, or others, they might not need it. Don’t let yourself be in the wrong situation. So go where it is needed, and what you try to achieve will count. Don’t beat yourself down trying to make a stand where you will be alone. It’s simply just not the right place for you.

Go find the place and people that fits.. GO!




เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา คิดว่าคงเพราะเราอยู่แต่ในคอมฟอร์ตโซนของตัวเองมาตลอด 2-3 ปีที่ผ่านมานี่นะ ด้วยความที่ถ้าต้องไปไหนมาไหนคนเดียวก็จะใช้วิธีขึ้นรถไฟฟ้าตลอดหรือมอเตอไซค์ในระยะที่ใกล้ๆ ถ้าต้องโดยสารรถที่ผ่านมาก็จะเป็นอูเบอร์ซะมากกว่าเราเลยแทบจะไม่ได้ต้องขึ้นแทกซี่ไปไหนเองมาซักพักใหญ่มาก ทีนี้ช่วงนี้ทุกวันเสาร์เรามีเรียนที่วัดมกุฏกษัตริย์ฯ ขาไปก็ไม่เท่าไหร่เราติดรถคุณฮิมเค้าไปด้วยเพราะเค้าก็ต้องเข้าออฟฟิศวันเสาร์ช่วงนี้ทางมันพอจะผ่านไปส่งได้ เค้าก็อุตส่าห์ไปส่งเรานะทั้งที่เราทำเค้าสายทุกที >< (ต้องขอโทษด้วยนะค๊ะ ขอบคุณนะ ^^) แต่ที่อยากจะเล่าคือขากลับ เพราะทีนี้เราก็ต้องกลับเองละสิไม่คุ้นด้วยแถวนั้น จะเรียกแทกซี่ก็ไม่แน่ใจขึ้นฝั่งไหนถึงจะเข้าเมืองและก็ยังกิตติศัพท์แทกซี่อีกว่าเป็นยังไงเราก็รู้ๆกันอยู่เรียกไม่ค่อยรับไปไหนก็ไม่ค่อยไป อาทิตย์แรกเรานี่เงินสดติดตัวก็น้อยหาตู้ก็ไม่เจอ ดูกูเกิ้ลแล้วไปผิดทาง เดินตามทางที่มันชี้ว่าจะเข้าเมืองกะไปเรียกแทกซี่เอาดาบหน้าเพราะทางที่เดินมาผ่าน รร วัด แและก็ตุ๊กตุ๊กส่วนใหญ่ ตุ๊กตุ๊กเราก็ไม่กล้าเรียก กลัวโดนฟันหัวแบะอีกเพราะต่อก็ไม่เก่ง แต่เดินไปนิดนึงก็ไม่ไหวจริงๆเพราะมันร้อนมากเลยหยุดรอเรียกพี่แทก ซึ่งก็ไม่มาซักทีรอยู่นานสุดท้ายมาคันนึงก็จอดแบบไม่ค่อยเต็มใจเราบอกที่เราจะไปก็พยักหน้าอยู่นะแต่อาจจะไม่เข้าใจหรือยังไงเพราะพอเราขึ้นแล้วย้ำสถานที่อีกทีคราวนี้ละครับ คำสบถมาเต็มคันรถคือก็บ่นๆๆๆเป็นภาษาอีสานบ้านเค้าอะนะจับใจความได้คงประมาณ…รถติดไม่อยากไปจะได้กลับบ้านมั้ยวันนี้โอ๊ยตายๆๆ … เราซึ่งเป็นผู้โดยนั่งอยู่ข้างหลังแล้วเป็นคนขอให้ไปส่งนี่ได้ยินอย่างงี้เราอึดอัดมากอะแล้วแกไม่บ่นอย่างเดียวบ่นไปขยับตัวไปยุกยิกซ้ายขวาจึ๊ๆปากไม่หยุด มันอึดอัดมากจริงๆนะเราก็แบบไม่ไหวงั้นขอลงเลยละกันเอาตรงใกล้เมืองหน่อยใกล้วินหรือบีทีเอสอะไรก็ได้แต่ชั้นอยากลงแล้ว คือมันแย่มากจริงๆประสบการณ์นี้ สุดท้ายเราขึ้นบีทีเอสเข้าเมือง แล้วก็จบไปแต่ประสบการณ์นี้คงไม่ลืม และนั่นก็คือประสบการณ์สัปดาห์แรก
ทีนี้ก็มาถึงสัปดาห์ที่ 2 เช้าก็แบบเดิมติดรถแฟนไป (ทำเค้าสายเหมือนเดิม) แแล้วก็ต้องขึ้นแทกซี่ขากลับทีนี้เรารู้มากขึ้นนิดนึงละว่าควรออกจากวัดฝั่งไหนขึ้นแทกซี่ฝั่งไหน ตอนเราข้ามถนนไปเราก็เห็นแล้วว่ามีแทกซี่สีฟ้าอยู่คันนึงจอดริมถนนมาพักนึงแล้ว ก่อนเราข้ามไปแทกซี่ก็ผ่านเยอะแยะพอข้ามไปปุ๊ปหายไปหมดเลยค่ะ ไม่มาซักคัน ทีนี้เรายืนรออีกอึดใจแทกซี่สีฟ้าก็สตาร์ทเครื่องออกมาจากข้างฟุตบาทแต่เรากลัวเราก็ไม่โบกเพราะมันก็แปลกๆอะจอดอยู่ตั้งนานไม่ไปไหนพอเรามายืนพักนึงก็ออกมา จะมองแง่ดีก็ได้ร้ายก็ได้เหมือนกันนะ แต่ยังไงเราไม่โบกละกันแต่กระนั้นก็เถอะพี่เค้าก็ชะลอหน้าเราแล้วก็ต่างคนต่างลังเลแล้วพี่เค้าก็จอดเลยไปหน่อยเราก็อ่าาา…ไงดีก็เดินไปถามว่าไปบีทีเอสมั้ย แต่จริงๆเราจะไปลาดพร้าวแต่กลัวแทกซี่บ่นอีกมันหลอนเลยอยากไปไหนที่มันจะได้ลงเร็วๆ พี่เค้าก็พยักหน้าแล้วพอเราขึ้นเค้าก็ถามว่าแล้วทำไมไม่โบกเล่าา เราก็เอ่อ..อ๋อกลัวแทกซี่ไม่ไปน่ะค่ะก็เล่าเหตุการณ์อาทิตย์ที่แล้วให้เค้าฟัง เค้าก็ว่าฮู้ยแค่นี้ไม่ไปก็ไม่ต้องไปไหนแล้ว เราก็นั่งเงียบๆแต่ปรากฏว่ารอบนี้เจอแทกซี่ช่างคุยอีก เค้าเห็นเราเล่าเรื่องอาทิตย์ที่แล้วเค้าก็ถามเลยอ้าวมาบ่อยหรอไอ้เราโกหกไม่เป็นจริงๆนะก็เล่าไปตามตรงมาเรียนอะค่ะ หรอๆเรียนอะไร เราก็อ่า เรียนพวกโหงวเฮ้งโหราศาสตร์อะค่ะ ทีนี้แกก็เอาเลยขยับกระจกมาส่องหน้าเราว่าอ้าวไหนดูโหงวเฮ้งให้พี่หน่อย เราก็เอ่อดูยังไม่เป็นค่ะเพิ่งเริ่มเรียน กลายเป็นแกมานั่งดูโหงวเฮ้งให้เราแทน ถามเรายืดยาวว่าแบบนี่ก็ต้องหัดดูตัวเลขด้วยนาเพราะมันเกี่ยวกัน เลข 1 นี่หมายความว่างี้ๆเลข2 อย่างงี้ๆ ทีนี้ก็ไล่ความหมายเลขให้เราฟัง ถามเราเกิดวันที่เท่าไหร่เดือนอะไร เราก็บ้าจี้ตามไม่รู้จะเฉยังไงอะก็คุยๆตอบๆไป พยายามชวนคุยเรื่องอื่นก็กลับมาเรื่องนี้มาจนถึงเรื่องนั่งสมาธิ แกก็ถามเราว่าเรียนพวกนี้แล้วนั่งสมาธิรึปล่าว เราก็ว่านั่งค่ะนั่ง แกก็ถามต่อนั่งยังไงเห็นอะไร ใครสอนนั่ง ไปๆมาๆแกบอกให้เราลองนั่งเลยในรถนี่แหละ เราก็เฮ้ยเอาจริงหรอ พี่ๆหนูคงนั่งไม่ได้หรอกตอนนี้ไม่มีสมาธิ แกก็บอกว่าเฮ้ยน้องง!! สมาธินี่ที่ไหนก็นั่งได้พี่ขับรถยังฝึกได้เลย! อ้าวหลับตาทำตามพี่พูดนะพี่จะพูดวิธีให้เราคิดตาม …55555 เกิดมาเพิ่งเคยเจออ้ะแล้วเราทำไงดีวะ นี่ถ้าหลับตาแล้วลืมมาอีกทีไม่ใช่ลาดพร้าวทำไงละนี่ เราก็เลยนั่งหรี่ๆตาเอา 5555 บ้ากว่าแทกซี่ก็ดาไงจะใครล่ะ เค้าก็พูดๆๆๆไปว่าให้หายใจแรงๆเอาความคิดไปไว้ตรงนี้ๆๆๆก็ว่ากันไป แต่ใจหนูนี่ร้อนรนมากพูดเลย พี่เค้านำสมาธิไป 2 รอบเราก็ลืมตาพี่เค้ายังว่าเอ้าาายังไม่จบ!! 5555 เราก็แห่ะๆๆ อ้อหรอคะหนูนึกว่าจบแล้ว แห่ะๆๆๆ เราก็พยายามชวนคุยเรื่องอื่นต่อ เดชะบุญลืมตาขึ้นมาเห็นยูเนี่ยนมอลก็ดีใจมากมายอ่ะ เฮ้ถึงแล้ว โอย รอดตัวไปนะกรูรอบนี้ ตื่นเต้นเท่านี้พอละบอกเลยมากกว่านี้คงรับไม่ไหว ฮือ จัว…

Let’s Go Home

With you lying beside me here today

I’ve got one word to whisper to you, one word to say

Your presence warm my heart and warm my soul

Right here is the place I call home

Everytime I walk towards you I know I’ll be fine

However the world has beaten us down, we’ll fix each one’s state of mind

Don’t you worry baby – anger sad or lonely

Leave it all behind now you’ll also be fine with me

Let’s go home baby, let’s go home

You say sometimes I seem distant, so much is going on

I say please hang on baby just stay with me

I’ll come right back to you you’re my priority

Let’s go home baby, let’s go home

I’ll make you feel you are right where you belong

I look at you each day and feel in ecstasy

I thank god everyday you’re here with me

I’ll kiss you lightly on the lips and before you fall asleep

I’ll whisper the words everyday I love you baby

Stay, stay with me


Words by Panida

I guess I’m just going to restart writing songs with childish-like words, very straight forward meaning. Hope I can continue and evolve from this little dot point where I start

Do What You Love

I suddenly thought of something recently

That how many people out there are spending their days being unhappy, demotivated, bored, tired and hopeless

Many people are working their dream jobs, having their dream life unfold by their own hands

Many people are just cool with what they have and what they do, not really minding much

Many people though are being the first type. The other day I was on BTS and I overheard these guys behind me discuss about what other things they should or could be doing instead of their current jobs, that would allow them more time and less stress and of course would give them more life satisfaction

And with this conversation I heard, I know that a large amount of workforce are talking the exact same topic. Then I wonder WHY? Why does the 8 hours jobs have to make life so miserable. WHY? (well, usually it’s never 8 hours for a start, some 9 some 10 some 12, why don’t you just put me in chains and take my bloody life? is some $xxx amount really worth it?) Corporate and businesses expect people to WORK like machines, expecting targets and results and growth and so on, WHY? Why stress out workers this much and causing this much unhappiness. Can they not strive for a steady growth where everyone come out winning?

I am sure people would be fine with office work, regular jobs, so long that jobs allow them to have life satisfaction and not having to kneel down cut their heart open and hand it to the corporate owners. That is pathetic and sad, I think, when business owners require that from workers. But that’s just me, from a worker’s point of view. Maybe that’s why  I’m not on the other side of the table.

Nobody, if given a choice, wants to be working one job and still trying to find other jobs or income to fulfill life satisfaction. Why can’t we get that by giving to 1 thing? Most of the time people work main jobs that they don’t love so much for money, which doesn’t even paying enough, and what’s left of the time they do something else that makes them happy and make more money out of it. Sounds ridiculous. So where is the time for each person to really have their own space? People need that. Why do we have to run around this much?

Imagine if the world is filled with unhappy people at their jobs, it would be quite a terrible place. You would go to places and you won’t get the best out of anything because you get people who aren’t happy to do their jobs, not giving their all. Negative energy spurs around everywhere. You only get tired vibes, slacking vibes, unfriendly vibes, grumpy faces, not because those people are bad or suck at their jobs, but they are just unhappy and life forces them to do what they don’t love. Imagine again if you are in the world where people absolutely love what they do. You would get the best out of everything, every penny you spent, every service you asked for, every conversation you make, every place you go, you would feel so good, people would smile everywhere and there should be much less opportunity to face with grumpiness or negative energy. I don’t know. Think about it..

It’s just important to find what you love, and do what you love. Some people would argue they don’t know what that is, but I think everyone knows in their heart but they don’t fully embrace it. (Please let it be good things to embrace though)

I hope you will find strength to break this vicious cycle of life. To be brave to embrace what you love to do and go do it, disregard what the society would think or whether it might damage your “image”. Go be so good at doing what you love to do and inspire others, spread the positive energy. Like John Mayer said, Go crazy – go all the way with what you love. Take it all the way. Like what he does with his guitar, and look where leads him and it would always continue because the road would never end.

Save yourself, as well as others, by embrace who you are and DO WHAT YOU LOVE

Or maybe that’s just me..


Valentine’s Tarot for Lovers

สำหรับวันแห่งความรักที่จะถึงในปีนี้ ดาก็เลยลองเปิดไพ่ดูคำแนะนำว่าสาวๆ ที่มีแฟนแล้ว หรือมีคนที่ชอบ ปีนี้จะทำอะไรดีให้เค้าประทับใจและมีความสุข ก็ลองมาดูกันเลยค่ะ


สาวๆวันจันทร์ควรจะลองพาคนรักไปเดินทางไกลในหรือต่างประเทศก็ได้ หรือทำอะไรที่แปลกใหม่แหวกแนวไปเลยแบบที่ไม่เคยได้ลองทั้งคู่ เป็นกิจกรรมที่ผาดโผน รวดเร็วและตื่นเต้น เช่นขับโกคาร์ท เจ็ทสกี รถไฟเหาะ หรือแม้แต่ขับรถออกทริปแบบไม่วางแผนมากมาย ลองดูนะคะ


ปีนี้น่าจะต้องลองทำอะไรเซอร์ไพรซ์แบบไม่ให้เค้ารู้ค่ะ ต้องมีการวางแผนล่วงหน้าเล็กน้อย ร่วมกับเพื่อนหรือครอบครัว อาจจะเป็นการซื้อของเซอร์ไพรซ์ จัดปาร์ตี้เล็กๆ ทานข้าวกับเพื่อนๆ หรือทำทริปเล็กๆโดยไม่บอกว่าไปไหน จะไปกันเองหรือกับเพื่อนๆกลุ่มเล็กๆก็ได้ค่ะ


ดูแล้ว สาวๆวันพุธปีนี้ เหนื่อยน้อยสุดเลยค่ะ ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษเท่าไหร่ เพียงแค่เติมความหวานให้กันโดยคำพูด และทำตัวน่ารักๆกับเค้าก็พอเลยค่ ะ ห้ามโกรธหรือทะเลาะด้วยกรณีใดๆ ลดอีโก้ทุกอย่างและเติมความหวานการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษก็น่าจะทำให้วาเลนไทน์ปีนี้เป็นวันดีๆของทั้งคู่เลยค่ะ


วาเลนไทน์ปีนี้สำหรับสาวๆวันพฤหัสฯ ควรจะต้องส่งความรักไปถึงครอบครัวทัังของคุณและของคู่ของคุณด้วยค่ะ เพราะวาเลนไทน์ไม่จำเป็นจะต้องเป็นวันของแค่คน2คน จริงมั้ยคะ ปีนี้น่าจะดีสำหรับสาวๆวันพฤหัสฯที่จะชวนแฟนเข้าบ้าน อยู่กับพ่อแม่และครอบครัวด้วยค่ะ 


สำหรับสาววันศุกร์ ปีนี้ชวนคู่ของคุณไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสกันค่ะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ป่วยที่โรงพยาบาลหรือการมอบสิ่งต่างๆให้คนที่ขาดแคลน ช่วยให้ความสัมพันธ์เริ่มต้นปีอย่างสดใสเลยค่ะ


สาวๆวันเสาร์น่าจะได้เน้นไปทางกินดื่มเที่ยวค่ะ ไปดูโชว์ พบปะผู้คน ชมนิทรรศกาล เข้าผับเข้าบาร์ หรือร้านอาหารดีๆบริการดีๆค่ะที่มีคนเยอะๆหน่อยค่ะ


ไปเที่ยวกันได้ค่ะ ทางน้ำจะดีมากเลย เที่ยวแม่น้ำในบ้านเรานี่เลยค่ะ จะล่องเรือ ล่องแพ โฮมสเตย์ พักผ่อนริมน้ำ ไม่จำเป็นต้องแพงหรือหรูหราค่ะ แบบชิลๆไปเลย และพากันไหว้พระขอพรให้เป็นสิริมงคลสำหรับคุณและคู่ของคุณด้วยค่ะ 

หวังว่าคงถูกใจและเผื่อว่าจะเป็นไอเดียสำหรับสาวๆทุกคนได้บ้างนะคะ ไม่ว่าอย่างไรก็ขอให้มีความสุขมากๆกับความรักทุกๆรูปแบบในชีวิตเลยนะคะ